Κι όλο στενεύεις τα μάτιατάχα για να συγκρατήσειςτι;Και το τοξικό σου βλέμμαμπλέκει με τα τυχαία νεράντζιακαι φτιάχνει ιστορίες.Κι όλο πασχίζω να ξεχνάωτη φωνή σουκι ύπουλα έρχεταιστα γέλια μου και μεδιαφεντεύει.Αθήνα,πάψε ν' ανασαίνειςτόσο δίπλα μου,πάψε τα βράδια ναμετράς τις λύπες μουκαι ζήσε λίγομε το φως της μέρας.