Θεριστές ανέμωνΨυχοτύλιξες τα βάσανα του κόσμουτ’ απίθωσεςμέσ’ τις δικές σουψυχοτυλιγμένες τραγωδίες.Τα σκέπασες μ’ ολόμαυρο πανίήλιος να μην τα βλέπει,αγέρας να μη σώνει ως εκεί.Να χαροπαλεύειςμε τον φθόνο και τον φόνονα ’ρχεται μέσ’ τα σκοτάδιαο Χάροςνα μάχεσαι σαν τον Διγενήσε μαρμαρένιο αλώνι,να μάχεσαιώσπου να ’ρθείεκειό το σκοτάδιπου ήλιο δε θα ματαδείςκαι θα λαγιάσειςσαν τους αποθαμένουςπου τίποτα δεν τους σκιάζει…