ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗΤις ημέρες εκείνες αποσπασμένοςαπό το ποιείν και από κάθε όνομακι από το νόημα ακόμηαπό τα πάντα κι απ' το τίποταο ποιητής σαν να έφευγεήταν σαν να ερχότανΈτοιμος και ανέτοιμος και ούτεΓια τί για ποιόν για πότε;Ποιο όνομα εξάλλου και ποιο νόημα;Και στον λυμένο αέρα μάτια βουβάκαι αυτόνυκτα στόματα εξαντλημένααργά μασώντας και μασώντας χρόνοΚι ένα σφυρί πελώριο αιωρούντανεπάνω από το ήσυχο αρνίΚι ο σκοτεινός αιώναςάεργος με πλησίαζε ολοέναμε ένα βαρύ τσαμπί νομίσματα στο χέρικαι ανήσυχος πολύ περιπλανιότανμυριογυαλίζοντας καθώςκαι την απόκοσμη ανάσα τουκρατούσε ακόμηΤις μέρες εκείνες ο πατέρας μουΚαλή αντάμωση είπεΚαι της μητέρας έδυετρέμοντας και τρέμοντας το χέριίνα ζωής ξεριζωμένηΕδώ ή εκεί δεν ήμουνΚαι δεν είμαι πια ή ακόμη [...]