ΤΟ ΛΙΚΝΟΣαν το πλεούμενο πούανάβει φώτα στο σκοτάδιγύριζα και λιτάνευα τα βράδια μου.Έπλεαν μαγεμένα στη σιωπήκι αφουγκραζόμουνα συνωμοσίαμε το φεγγάριανεξιχνίαστο δισκάρι της Φαιστούμαλαμοκαπνισμένο ασήμιμε λίκνιζε στα φώτα, στα νεράκαι μ' έδινε στον κόσμοαπ' την αρχή κάθε φορά.