«Ααα! Την είδα! Ααα! Πόσο ελαφριά είν' η ψυχή μου! Τώρα, να με πεις Πέτα!, θα πετάξω! Από το πρώτο βράδυ ήρθε η ψυχούλα της στο σπίτι. Δεν μπορούσαμε να τη δούμε ακούγαμε μόνο θορύβους. Μια νύχτα έψαχνε μες στην πιατοθήκη· πεινούσε! Της έβαλα, να φάει ...το πρωί, άδειο το πιάτο! ... Μετά... έπαψαν οι θόρυβοι... Κάθε βράδυ στρώνω το τραπέζι για την Έλσα... Αλλά στον ύπνο μου μέχρι τώρα δεν είχε έρθει ποτέ!» Λεωφορείο με Μαθητές Λυκείου εισέρχεται σε καταπράσινη κοιλάδα. Εντός του, ατμόσφαιρα ιδιαιτέρως χαρούμενη, γέλια, φωνές, πειράγματα, τραγούδια που αγαπά η νεολαία. Ξαφνικά, σιωπή. Κατόπιν, όλα τα Παιδιά αρχίζουν να τραγουδούν: Φέτος το καλοκαίρι στα δεκάξι μου θα τη σηκώσω τη μεγάλη πέτρα. Θ' απλώσω τα μαλλιά μου πάνω απ' τα κυπαρίσσια. Θα ταξιδέψω. Πάνω απ' τον ήλιο, τη βροχή, τον άνεμο. Με χαραγμένα χέρια και γόνατα. Θα τη σηκώσω τη μεγάλη πέτρα. Θα σπάσω την απέραντη σιωπή. Ψιθυριστά στους φίλους μου σαν την ανάσα του κυπαρισσιού χρόνια θ' απλώσω στα φτερά τους. Επιθυμίες και όνειρα που κόλλησαν πάνω στο χώμα σαν το φιλί το πρώτο θα χαρίσω. Θα είμαι εδώ. Όταν κανείς δε θα μιλάει θα σας μιλάω εγώ. Θα τη σηκώσω τη μεγάλη πέτρα. Εδώ θα είμαι.